Inge Heiremans - middenvelder STVV Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Maryan Mahieu   
vrijdag, 01 mei 2009 01:00

Inge Heiremans, geboren op 9 juni 1981 in Bonheiden, begon haar carrière bij Rapide Wezemaal waar ze op 15-jarige leeftijd al in de eerste ploeg stond. In augustus 2000 ging ze studeren en voetballen in de Verenigde Staten. Dat viel zo goed mee dat ze er behalve een tussenstop in IJsland in de zomer van 2002 bleef tot na het behalen van haar twee diploma's (Bachelor of science in International business en Bachelor of Science in Marketing).

In de zomer van 2004 kwam ze vervolgens in Duitsland terecht en een jaar later was ze veel ervaringen rijker opnieuw thuis bij Rapide Wezemaal. De 27-jarige middenvelder, die een half jaar geleden van Tremelo waar ze altijd woonde naar Betekom verhuisde, is inmiddels aan een heel sterk seizoen bezig bij STVV waarbij ook titel en beker nog mogelijk zijn.

 

COMPETITIE

 

MM : Inge, hoe kijk je voorlopig terug op dit seizoen?

Inge : We spelen geen slecht seizoen en hebben als ploeg al enkele knappe prestaties neergezet in de topwedstrijden. Maar tijdens enkele andere duels hebben we jammer genoeg punten verspeeld. Na onze 3-1-winst thuis tegen Standard waren we weer helemaal in de running voor de titel. Maar een week later hebben we onze kans op de titel verkleind door een slechte prestatie neer te zetten op Anderlecht. Maar het seizoen is natuurlijk nog niet gedaan en er zal tot de laatste wedstrijd geknokt moeten worden.

 

MM : En wat je zelf betreft?

Inge : Persoonlijk ben ik tevreden over mijn seizoen tot nu toe. Ik heb een sterke heenronde gespeeld. Na de winterstop ben ik dan iets teruggevallen maar vervolgens herpakte ik me weer en heb ik terug sterker gepresteerd.. Daarnaast ben ik blessurevrij gebleven tot nu toe en daar ben ik natuurlijk ook blij mee (na al de miserie vorig seizoen met mijn neus). Het scoren lukt me dit jaar ook weer vaker (ik scoorde tot op heden 18 goals in de competitie en 3 in de beker) en ik ben al enkele malen beslissend geweest voor de ploeg.

 

MM : Er resten nu nog drie duels, drie keer tegen een West-Vlaamse club. Hoe zie je die wedstrijden? Drie haalbare kaarten en 9 op 9? Inge: Op papier zijn het drie haalbare kaarten, maar het is voetbal en de wedstrijden moeten altijd gespeeld worden. Zeker de uitwedstrijden zullen niet makkelijk zijn.

Inge : Het begint op 2 mei 2009 met Jabbeke uit? Inge: Ik heb nog nooit in Jabbeke gespeeld. Ik ken het veld niet en weet niet of het ons ligt. Ik herinner me van de thuiswedstrijd dat ze proberen te combineren en verzorgd voetbal te brengen.

 

MM : Dan volgt Zuid-West-Vlaanderen thuis?

Inge : We hebben thuis nog geen punten laten liggen en hopelijk kunnen we dat in deze laatste thuiswedstrijd zo houden. Zuid-West is wel een stevige ploeg waar we het nooit heel makkelijk tegen hebben.

 

MM : En tenslotte is er Merkem uit?

Inge : Thuis hebben we met grote cijfers gewonnen, maar uit in Merkem dat ligt ons niet. We hebben daar nog nooit goed gespeeld en vorig seizoen hebben we er zelfs maar een punt gehaald. We kwamen echt niet verder dan een gelijkspel!

 

MM : Jullie wonnen de heenronde met 35 punten uit 13 duels, twee meer dan Standard en vier meer dan KVK Tienen. In de terugronde hebben Standard en KVK Tienen voorlopig 27 op 30 en STVV en Sinaai allebei 23 op 30. De titel kan dat nog voor jullie?

Inge : Het wordt moeilijk om de titel te halen. We hebben het niet meer in eigen handen. We moeten zelf alles winnen en rekenen op puntenverlies van Standard en Tienen. Maar het zal tot de laatste speeldag spannend blijven denk ik. Standard is nog niet gewonnen tegen Sinaai. Wij hadden een mooie uitgangspositie na de winst thuis tegen Standard maar die hebben we een week later weer uit handen gegeven door gelijk te spelen op Anderlecht (1-1).

 

MM : Ben je verrast dat Anderlecht dit seizoen niet echt meedeed in het titeldebat in het vrouwenvoetbal?

Inge : In principe hebben ze geen slechte speelsters maar ik kan moeilijk oordelen waarom ze dit seizoen minder sterk presteren. Ik heb wel de indruk dat bij Anderlecht de nadruk vooral op het technische ligt en minder op het fysieke. Ze kunnen het balletje rondtikken maar uiteindelijk moet de bal wel in doel belanden om te kunnen winnen.

 

MM : Wie wordt volgens jou kampioen?

Inge : Ik hoop natuurlijk STVV. Kampioen spelen is toch altijd iets bijzonder. Maar zoals het er nu voorstaat lijkt Standard de titel te gaan halen.

 

MM : Kan Standard het nog laten liggen en tegen wie zou dat dan kunnen gebeuren?

Inge : In voetbal kan het altijd, de laatste speeldag tegen Sinaai bijvoorbeeld.

 

BELGISCHE BEKER

 

MM : De beker is ook nog mogelijk voor STVV? Winnen jullie die? Of op wie tip jij?

Inge : Ik hoop dat we dit jaar de beker nog eens in de lucht kunnen steken. Maar eerst moeten we nog in de finale geraken natuurlijk. De beker is zeker een doel waar we naar streven. Als we de titel eventueel niet halen dan willen we toch zeker die andere prijs veroveren.

 

MM : Maar dan moeten jullie eerst wel voorbij Sinaai. Halen jullie het in de terugmatch op 6 mei 2009 na die 0-0 in de heenmatch toen jullie ook met tien eindigden na de uitsluiting van Kristien Elsen?

Inge : Makkelijk zal het zeker niet worden. Sinaai heeft een stevige ploeg en gaat negentig minuten lang voor elke bal. Maar hopelijk kunnen we van het thuisvoordeel profiteren. We willen thuis ongeslagen blijven en we willen kost wat kost in de finale geraken.

 

MM : Was de 0-0 op Sinaai een correcte uitslag?

Inge : Ik denk het wel. We hebben 90 minuten geknokt voor dat resultaat.. Na de uitsluiting van Kristien heeft iedereen nog een tandje bijgestoken. Op het einde van de wedstrijd zijn er wel nog enkele hete standjes voor ons doel geweest maar zelf hadden we ook nog enkele kansen om te scoren, onder andere een bal op de lat van Hanne Vandegoor en een schot net voorlangs van Kristel Verelst.

 

MM : Was de uitsluiting van Kristien Elsen terecht?

Inge : Ja die was terecht. Haar tackle was te laat. Ik heb achteraf de beelden ervan nog eens gezien en ben daardoor niet van mening veranderd.

 

MM : Jullie hadden tot op heden wel een moeilijke bekercampagne. Vlimmeren uit in de achtste finales (0-1-winst met een doelpunt van jou). Dan in de kwartfinales thuis tegen KVK Tienen, de bekerwinnaar van vorig seizoen (2-1-winst na 2 doelpunten van Kristel Verelst) en vervolgens Sinaai in de halve finale en als je die nog wint dan volgt nog Standard in de finale. Het zou in elk geval een schitterend parcours zijn ...

Inge : Zeker, als je zo’n parcours aflegt en dan uiteindelijk nog zou winnen ook dan zou dat die bekerwinst alleen nog maar meer glans geven.

 

MM : Hoeveel keer won je al de Belgische beker? Hoeveel keer de landstitel?

Inge : Ik won de Belgische beker in 1997 en 2007 en de landstitel in 2006 en 2007.

 

MM : Kijk jij nog uit naar zoiets als een bekerfinale in het Koning Boudewijn-stadion?

Inge : Het is en blijft een speciale ervaring om daar te spelen.

 

NATIONALE PLOEG

 

MM : Wanneer werd je voor het eerst geselecteerd voor een nationale ploeg?

Inge : Mijn eerste uitnodiging voor een training was op het einde van het seizoen in 1995 toen ik dus nog net geen 14 jaar was. Daarna ben ik ook opgeroepen voor de jeugdploegen, toen nog de -16 en de -18-jarigen.

 

MM : Wanneer speelde je je eerste interland bij de jeugd?

Inge : Op 1 juni 1996 met de -16 in en tegen Nederland in het stadion van Heerenveen. Dat was tijdens een nationale jeugdvoetbaldag van de KNVB en we speelden in een bijna vol stadion, een unieke ervaring. Op 23 oktober 1997 speelde ik mijn eerste interland bij de -18, ditmaal thuis tegen Nederland maar toen had ik wel al bij de nationale A-ploeg gespeeld..

 

MM : Hoezo?

Inge : In augustus 1997 toen ik 16 jaar was werd ik voor het eerst uitgenodigd voor een training bij de nationale A ploeg en ik speelde mijn eerste interland in de A-ploeg op 19 augustus 1997 thuis tegen Australië.

 

MM : Je was recent aanvoerder bij de nationale ploeg tegen de Roemeense collega's. Was dat de allereerste keer dat je die band mocht dragen bij de A-ploeg?

Inge : Ja, dat was de eerste keer. Ik was toen de oudste van de ploeg en mocht de aanvoerdersband dragen omdat Femke Maes afwezig was vanwege haar Europese matchen met Duisburg tegen Lyon.

 

MM : Wat betekent dat voor jou spelen voor de nationale ploeg? Vind je het een eer of vind je het gewoon leuk?

Inge : Ik vind het zeker een eer om voor de nationale ploeg uit te komen. Het zijn speciale ervaringen om internationale wedstrijden te spelen. Het niveau is hoger dan wat we wekelijks gewoon zijn in onze competitie.

 

MM : Haalt de Belgische nationale ploeg volgens jou het WK in Duitsland 2011? Of hoe zie je dat in een groep met Zweden, de Tsjechische vrouwen, Wales en Azerbeidzjan?

Inge : Alleen de groepswinnaar gaat door dus op papier is dat eigenlijk onhaalbaar met een wereldtopper als Zweden in de groep. Maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat we ons op voorhand al gewonnen geven. Tsjechië ken ik niet zo goed maar er spelen blijkbaar een groot aantal speelsters van Sparta Praag in die nationale ploeg en daar hebben we twee jaar terug met Wezemaal nog tegen gewonnen in de UEFA Cup. Wales zat in de vorige EK-campagne in onze groep. Het is een fysiek sterke ploeg maar die tegenstander moet voor ons zeker haalbaar zijn. Van Azerbeidzjan tenslotte weet ik helemaal niets. Ik ben zelfs moeten gaan zoeken in de atlas om te zien waar dat precies ligt. Het zal een hele trip en ervaring zijn om daar naartoe te gaan. Normaal gezien moeten we kunnen winnen tegen deze ploeg. Wij zaten immers bij de loting in pot 3 en zij in pot 5.

 

SPELERSLOOPBAAN / CARRIERE

 

MM : Hoe ben je eigenlijk begonnen met voetballen? Op welke leeftijd, met wie, door wie?

Inge : Voor zolang ik mij kan herinneren heb ik voetbal gespeeld en dat was dan samen met mijn broer en de buren in de tuin en op straat. Dan speelden we wedstrijdjes of verzonnen we allerlei opdrachten. Maar in clubverband ben ik pas beginnen spelen toen ik negen jaar was. Daarvoor heb ik nog aan zwemmen en atletiek gedaan.

 

MM : Was er iemand die voetbalde in de familie?

Inge : Zowel mijn moeder als mijn vader hebben vroeger voetbal gespeeld.. Mijn vader was een spits in het liefhebbersvoetbal bij de Rode Duivels in Keerbergen en mijn moeder was keeper bij Heist-op-den-Berg. Ze heeft toen nog gespeeld tegen clubs als Herk Sport en Astrio Begijnendijk. Mijn oudere broer speelt nu nog steeds voetbal bij KFC Baal in derde provinciale.

 

MM : Wanneer sloot je aan bij een club?

Inge : Toen ik negen jaar was heb ik me aangesloten bij de jeugdploeg van Rapide Wezemaal.

 

MM : Speelde je ooit bij de jongens? Moeten meisjes dat sowieso doen? Is dat misschien beter voor later?

Inge : Ik heb jammer genoeg nooit bij de jongens gespeeld. Toen ik wilde beginnen met voetballen mochten meisjes nog niet tot hun vijftien jaar bij de jongens meespelen. Mijn moeder wilde mij niet bij de jongens laten voetballen vanaf mijn zes-zeven jaar om dan enkele jaren later daar te moeten stoppen. Na een beetje zoeken hebben we dan een meisjesploeg in de buurt gevonden, Rapide Wezemaal. Ik vind wel dat meisjes zo lang mogelijk bij de jongens moeten spelen. Vooral op fysiek vlak word je daardoor sterker.

 

MM : Wat zijn je opeenvolgende clubs? En hoe lang bleef je er?

Inge : Bij de jeugdploeg van Rapide Wezemaal heb ik van mijn negen tot mijn vijftien jaar gespeeld. Vervolgens ben ik op mijn vijftiende in de eerste ploeg van Rapide Wezemaal terecht gekomen. Daar heb ik drie seizoenen gespeeld. Dan ben ik in augustus 2000 richting Verenigde Staten getrokken. Daar heb ik gedurende twee jaar aan Lindenwood University (ten noordwesten van de stad St. Louis in Missouri, MM) gestudeerd en gevoetbald. Tussen die twee jaren ben ik een zomer naar IJsland getrokken waar ik van mei tot augustus 2001 bij FH, een club in de buurt van Reykjavik, heb gespeeld. Na twee jaar Lindenwood University ben ik dan richting Florida getrokken. Daar heb ik eerst gedurende de zomer (mei tot augustus 2002) in de W-league gespeeld voor Tampa Bay Extreme en vervolgens heb ik gedurende twee jaar aan Jacksonville University gestudeerd en gevoetbald. Na het behalen van mijn diploma (marketing en international business) in mei 2004 ben ik naar Duitsland getrokken waar ik één seizoen bij VfL Wolfsburg voetbalde. Na vijf jaar in het buitenland ben ik in 2005 weer naar België gekomen en terug bij mijn eerste club Rapide Wezemaal terechtgekomen. Nu ben ik dus alweer aan mijn vierde seizoen bij Rapide Wezemaal/STVV bezig.

 

VIER JAAR IN DE VERENIGDE STATEN

 

MM : Hoe kijk je terug op dat avontuur in de Verenigde Staten?

Inge : Die 4 jaar in de Verenigde Staten waren fantastisch. Mijn plan was om voor een jaar naar daar te gaan en dan weer terug te komen. Maar het beviel me daar zo goed dat ik uiteindelijk vier jaar gebleven ben. Ik heb lang getwijfeld voor ik naar ginder zou gaan, maar ik wist dat ik er achteraf spijt van zou krijgen als ik die kans niet zou gegrepen hebben.

 

MM : Wat is er je het meest van bijgebleven van die tijd in de Verenigde Staten?

Inge : Het zorgeloze leven en hoe vlot de combinatie voetbal/studeren daar verloopt. In Jacksonville had ik omwille van het voetballen een volledige studiebeurs en ik moest niets voor woning, studies, boeken, en een deel van mijn maaltijden betalen. Het laatste jaar bijvoorbeeld woonde ik samen met drie andere speelsters op de campus in een luxueus appartement op honderd meter van de fitness, tweehonderd meter van het voetbalveld en honderd meter van de klaslokalen. Tijdens de dag hadden we les en dan in de namiddag of avond hadden we training. Tijdens het seizoen hadden we één of tweemaal per week fitness, buiten het seizoen driemaal, allemaal begeleid en individueel afgestemd. Voor uitwedstrijden (die daar vaak nogal ver zijn) was alles geregeld door de universiteit zowel het: vervoer als de overnachtingen en op school werd er rekening mee gehouden dat we bij lessen niet aanwezig waren als we op verplaatsing waren. Het waren eigenlijk zorgeloze jaren.

 

MM : En heb je misschien ook nog een speciale herinnering?

Inge : Een topherinnering was tijdens mijn eerste seizoen in de Verenigde Staten, bij Lindenwood University. We hadden een goede ploeg met een aantal Zwitserse meisjes, een Noorse, ikzelf en dan voor de rest Amerikanen natuurlijk. Tijdens het reguliere seizoen wonnen we alles. Vervolgens wonnen we de regionale kampioenschappen en haalden we het nationaal kampioenschap in de afdeling NAIA. Daarvoor trokken we een week naar Miami. We haalden er de finale. Na verlengingen stond het nog 0-0. Ik wilde me klaarmaken voor de strafschoppen toen ze me er op wezen dat er in de finale gespeeld werd tot er gescoord werd. We hebben in totaal VIJF verlengingen gespeeld. We verloren uiteindelijk met 1-0 wat op dat moment een teleurstelling was. Maar achteraf gezien konden we wel terugblikken op een superseizoen en een ongelooflijke ervaring.

 

MM : Heb je toen je in de Verenigde Staten was ook veel plaatsen bezocht?

Inge : Ik had zelf geen auto en het grootste deel van onze tijd brachten we door op de universiteitscampus. Maar ik heb natuurlijk wel enkele dingen bezocht en ben door de uitwedstrijden ook wel op heel wat plaatsen geweest. De mooiste ervaringen waren Spring Break in Key West, het meest zuidelijke plaatsje in Florida en nadat ik afgestudeerd was de rondreis in Florida die ik met mijn familie heb gedaan.

 

MM : Zou je het opnieuw doen, naar de VS trekken, moest je de keuze hebben?

Inge : Zeker!!! Daar bestaat geen twijfel over.

 

TUSSENSTOP IN IJSLAND

 

MM : Je speelde in 2002 ook zelfs even in IJsland. Hoe kwam je daar in feite terecht? Ben je daar gewoon zelf naartoe getrokken uit interesse?

Inge : Tijdens mijn eerste half jaar in de Verenigde Staten had ik contact met Marijke Callebaut in België en zij is in januari 2001 ook naar Lindenwood University gekomen. Zij is via iemand (ik weet niet precies wie of hoe) in contact gekomen met Valur (Reykjavik) in IJsland om daar tijdens de zomer te gaan spelen. Ik zag dat in feite ook wel zitten maar er was niet genoeg tijd om dat voor mij ook nog te regelen. Bij Valur gaan spelen kon dus niet meer maar bij FH in Hafnarfjordur (zo'n tien minuten ten zuiden van Reykjavik) zochten ze nog wel enkele speelsters voor de zomermaanden. Ik ben dan daar naartoe getrokken.

 

MM : Hoe viel het leven daar mee?

Inge : Samen met Ellen Dooremont (die vanuit België ook in IJsland bij FH was terecht gekomen) en twee Engelse meisjes woonde ik in een appartement in het dorp. Ik had er ook een job. Samen met andere jongeren werkte ik voor de groendienst van de gemeente en moesten we overal het gras afrijden in het dorp. Als we puur over voetbal praten dan was het niet zo succesvol. We verloren meer dan dat we wonnen en dat was een heel nieuwe ervaring voor mij. Voor het eerst in mijn voetbalcarrière voetbalde ik bij een club die tegen de degradatie speelde. Maar uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd om in eerste klasse te blijven.

 

MM : Heb je daar nog een speciale herinnering aan?

Inge : Naast het voetbal en het werk was er nog wel een beetje tijd over om dingen te bezoeken. IJsland heeft een prachtige natuur met veel natuurlijke warmwaterbronnen. Als je van de luchthaven naar Reykjavik in de auto zit is het precies of je door een maanlandschap aan het rijden bent. In de zomer was het er ook maar een paar uur donker tijdens de nacht wat soms voor verwarring zorgde. Om vier uur 's morgens was het bijvoorbeeld al klaarlichte dag. Het was zeker een leuke zomer vol mooie herinneringen.

 

 

EEN JAAR IN VOLKSWAGEN-STAD WOLFSBURG

 

MM : Ik stel vast dat je zelfs in de Bundesliga bij Wolfsburg hebt gespeeld?

Inge : Ik heb inderdaad van juli 2004 tot juni 2005 in Wolfsburg gewoond en ik speelde bij VfL als semi-prof. Ik werkte halftijds bij de club als bediende merchandising en de rest van de tijd spendeerde ik aan het voetbal.. Ik woonde in het centrum van Wolfsburg, de Volkswagen-stad, in een piepkleine studio. Buiten VW valt er eigenlijk weinig te beleven in de stad. Maar ik heb tijdens dat jaar wel Duits geleerd en mijn eerste werkervaring opgedaan. Het was een fijne job bij de club en ik zag regelmatig de spelers en trainers van de mannenploeg (Eric Gerets was toen zelfs trainer van VfL Wolfsburg).

 

MM : En hoe verliep het daar op sportief vlak?

Inge : Op voetbalvlak is dat jaar minder vlot verlopen. We haalden weinig goede resultaten en zijn op het einde van het seizoen gedegradeerd. Ik heb enkel in de heenronde (van september tot december) gespeeld en ik heb toen tweemaal kunnen scoren. In januari ben ik dan geblesseerd geraakt. Eerst had ik een ontsteking in mijn voet en toen ik herbegon kreeg ik last van mijn knie. Ze dachten dat het mijn meniscus was en begin april 2005 ben ik zelfs geopereerd. Achteraf bleek dat mijn meniscus in orde was maar dat mijn knieschijf verschoven was. Toen ik weer fit was eind mei was het voetbalseizoen gedaan en heb ik nog één vriendschappelijke wedstrijd gespeeld. In juni 2005 ben ik dan weer naar België teruggekeerd. Na vijf jaar in het buitenland miste ik mijn familie toch wel. En de heimwee werd ook nog groter doordat het op sportief vlak minder goed liep, door de blessures en door het feit dat Wolfsburg niet meteen de meest boeiende stad was om in te wonen. Maar begrijp me niet verkeerd, ik heb zeker geen spijt van dat jaar in Duitsland.

 

VARIA EN WEETJES

 

MM : Heb je een idool in de voetbalwereld of elders?

Inge : Ik ben altijd fan geweest van Romario, een schitterende voetballer.

 

MM : Heb je een favoriete ploeg?

Inge : Nee, niet echt. Maar ik heb wel veel sympathie voor KV Mechelen.

 

MM : Ga je soms eens zien naar het mannenvoetbal? Eerste klasse misschien of anders op welk niveau?

Inge : Zelden eigenlijk, één à twee keer per seizoen naar eerste klasse. Dit jaar ben ik twee keer naar STVV in tweede klasse gewesst en heel af en toe ga ik kijken naar mijn broer in derde provinciale.. Nu dat STVV volgend seizoen terug in eerste klasse speelt zal ik wel vaker gaan kijken, denk ik.

 

MM : Wat doe jij naast het voetbal?

Inge : Ik werk als inspecteur bij de politie van Leuven. Ik werk op de interventie afdeling. Dit houdt in dat we ter plaatse gaan als er oproepen binnenkomen. Dit kan gaan van een verkeersongevalm over een vechtpartij tot inbraken, echt alles wat je je maar kan bedenken. Het is een heel afwisselende job waar je met heel veel aspecten van het politiewerk in contact komt

 

MM : Heb je naast het voetbal nog een andere hobby?

Inge : Ik hou nog van verschillende andere sporten. Maar door mijn job en het voetbal blijft er niet altijd veel tijd over om nog andere sporten te beoefenen. Dat is vooral dan tijdens het voetbalseizoen het geval. Als het voetbalseizoen gedaan is hou ik me af en toe dus wel eens bezig met een andere sport dan voetbal. Voor de rest spendeer ik graag tijd met familie en vrienden en ik luister veel naar muziek.

 

MM : Waarom speel je met nummer 10? Heeft dat nummer altijd je voorkeur gehad of is het uit bijgeloof misschien?

Inge : Ik speel met het nummer 10 omdat dat nummer vrij was toen ik terug bij Wezemaal kwam spelen in 2005. Vroeger heb ik altijd met nummer 11 gespeeld en dat is eigenlijk mijn lievelingsnummer.

 

MM : Hoe zou je jezelf omschrijven als speelster?

Inge : Ik ben niet het grootste technische talent maar ik ben een heel harde werker met doorzettingsvermogen en een groot loopvermogen. Ik ben polyvalent en kan op verschillende posities uitgespeeld worden. Ik heb een goed positiespel, spelinzicht en ben tweevoetig. Mijn rechtservoet is nog net iets beter dan mijn linker, alhoewel sommige mensen denken dat ik linksvoetig ben als ze mij zien spelen.

 

MM : Weet je nog precies wanneer je debuteerde in de eerste klasse van het vrouwenvoetbal?

Inge : In het seizoen 1996-1997 de eerste wedstrijd van het seizoen met Rapide Wezemaal thuis tegen Anderlecht.

 

MM : En weet je nog wanneer je je eerste goal scoorde in eerste klasse?

Inge : Dat was in de tweede wedstrijd van dat seizoen (1996-1997), uit bij Cercle Brugge. We wonnen daar met 2-3 en ik scoorde het eerste doelpunt..

 

MM : Wat was je topmoment in het voetbal tot op heden? Misschien een seizoen, misschien een wedstrijd, misschien een goal?

Inge : Ik heb al veel mooie momenten beleefd in het voetbal en al meer dan één topmoment. De eerste bekerwinst zal altijd speciaal blijven. Ook de finale van het nationale kampioenschap NAIA in de Verenigde Staten was een topmoment. En dan natuurlijk de Europese campagne van vorig seizoen met Rapide Wezemaal. De ontlading na de wedstrijd tegen 1.FFC Frankfurt was enorm en de twee wedstrijden tegen het Zweedse Umea met Marta, de wereldvoetbalster van het jaar, waren een unieke ervaring.

 

MM : Voetballen zelf, waarom doe je het zo graag?

Inge : Ik hou gewoon van het spelletje: deel uitmaken van een team en samen knokken voor hetzelfde doel. Ik zou mij een leven zonder voetbal niet kunnen voorstellen.

 

HET BELGISCHE VROUWENVOETBAL EN DE TOEKOMST

 

MM : Wat kan er volgens jou nog beter in het Belgische vrouwenvoetbal?

Inge : Betere omkadering en begeleiding en meer trainingsmogelijkheden. Er wordt vaak gezegd dat de speelsters niet meer willen trainen en alleen maar geld willen verdienen. Maar daar ligt het grootste probleem niet volgens mij. Er zijn genoeg speelsters die vooruit willen en gerust meer willen trainen zonder daar extra geld voor te krijgen. Maar het moet natuurlijk te combineren zijn met je job of je studies want op het einde van de maand moeten de rekeningen wel betaald worden. En ja, je kan individueel extra trainen maar voetbal is en blijft een ploegsport. En als je dan individueel extra traint (zoals fitness bijvoorbeeld) moet dat goed begeleid worden en ook individueel afgestemd zijn. Het zou mooi zijn als er vanuit de clubs extra dingen voorzien zouden worden zoals: 1) de mogelijkheid om een begeleid fitnessprogramma af te werken om zo fysiek sterker te worden en kracht bij te winnen, 2) het regelmatig testen van speelsters om de progressie te kunnen meten en te zien aan welke punten er nog moet gewerkt worden, 3) meer trainingen, 4) naast de trainingen met de ganse ploeg ook trainingen die afgestemd zijn op de positie van elke speelster. Daarnaast zou het misschien niet slecht zijn als de professionele mannenclubs tevens een vrouwenploeg zouden hebben waar deze dan ook effectief gebruik zouden kunnen maken van de infrastructuur, kennis en medische ondersteuning van de mannenploeg,…

 

MM : Het feit dat Femke Maes in mei een Europese finale speelt en ook de Duitse bekerfinale speelt kan dat het Belgische vrouwenvoetbal een lift bezorgen of zo? Hoe zie jij dat juist?

Inge : Femke zorgt er voor dat het vrouwenvoetbal in de media komt en in een positief daglicht wordt gesteld. Ze levert echt prachtprestaties. Maar of dat op zich het vrouwenvoetbal in België een lift gaat bezorgen, dat weet ik niet. Er moet veel meer gedaan en veranderd worden dan de mooie prestaties van Femke om het vrouwenbal hogerop te krijgen in België. Meer en betere trainingsmogelijkheden en een betere omkadering zijn enkele dingen waar in België nog veel werk aan is.

 

MM : Kijk jij al uit naar het EK 2009 in Finland of het WK 2011 vrouwenvoetbal in Duitsland. Ga je eventueel een van die evenementen volgen? Via tv, misschien of in Duitsland ter plaatse?

Inge : Ik zal het EK en WK vooral op tv volgen. Tijdens het WK in Duitsland wil ik wel een wedstrijd live bijwonen.

 

MM : Zou je ooit nog terug in het buitenland gaan voetballen?

Inge : Ik zou het nog heel graag opnieuw doen. Zeker een competitie naar het model in Nederland zie ik wel zitten waarin je bijna elke dag met voetbal bezig bent en elke week wedstrijden op niveau speelt. Maar momenteel is dat nogal moeilijk met mijn job bij de politie. Daarbovenop komt ook nog dat ik pas een duplex gekocht heb en dus een lening lopen heb die elke maand betaald moet worden.

 

MM : Ik las op de website van STVV dat je ook een favoriete uitspraak hebt: Live your dreams, don't dream your life. Kun je dat nog wat nader toelichten?

Inge : Ik bedoel daarmee dat je in het leven moet proberen je dromen na te streven anders krijg je achteraf alleen maar spijt van gemiste kansen.

 

MM : Tenslotte wat wil je nog bereiken in het vrouwenvoetbal?

Inge : Zeker nog eens een titel winnen en Europees voetbal spelen en verder wil ik ook graag nog eens de Belgische beker veroveren. Daarnaast hoop ik blessurevrij te blijven zodat ik mezelf nog voor enkele jaren volledig kan geven en op niveau kan blijven spelen.

 

MM : Ok, we wensen je dit alles toe. Dank voor het gesprek en nog veel succes in de toekomst.