Afspraak met de geschiedenis in Kiev? Afdrukken E-mailadres
Geschreven door Maryan Mahieu   
zondag, 01 juli 2012 13:13

Miljoenen voetballiefhebbers gaan op zondag 1 juli 2012 om 20 uur 45 naar de finale van het Europees Kampioenschap Voetbal kijken tussen Spanje en Italië, twee landen die ook in het vrouwenvoetbal aan de subtop staan.


In de eerste wedstrijd in de groepsfase op zondag 10 juni 2012 in Gdansk werd het nog 1-1 na doelpunten van Antonio Di Natale (0-1) en Cesc Fabregas (1-1). Niemand had toen durven voorspellen dat beide landen exact drie weken later ook in het Olympisch Stadion in Kiev in de 14de finale van het EK zouden staan. Iedereen tipte op Duitsland en zag de Mannschaft zelfs als mogelijke opvolger van 'La Roja' op de erelijst. Voor het eerst staan Spanje en Italië nu echter in de eindstrijd van een groot landentoernooi (EK of WK) tegenover mekaar. Een merkwaardige vaststelling als je de voetbalhistorie van beide landen kent met samen maar liefst 54 (!) eindoverwinningen in het Europese clubvoetbal.

Wordt het vanavond een historische tripleta voor Spanje (na de EK-winst in 2008 en de WK-overwinning in 2010) of een tweede Europese titel ooit voor Italië (na de eerste eindzege in 1968). Wint Vicente del Bosque, de wijze oude man na het WK nu ook het EK (in 2008 was Luis Aragones nog de bondscoach bij de EK-winst in Wenen tegen Duitsland) of neemt de aimabele Cesare Prandelli de trofee mee naar huis? Houdt Iker Casillas zijn netten voor de 79ste keer in het nationale shirt schoon en mag hij straks nog eens zijn vriendin en tv-journaliste Sara Carbonera kussen zoals na het veroveren van de wereldbeker 2010 ten koste van Nederland in Johannesburg (Zuid-Afrika) of trekt Gianluigi Buffon, wereldkampioen in 2006 met de Squadra Azzura, dit keer aan het langste eind. En wie maakt tenslotte het verschil tussen de lijnen: Xavi, Iniesta, Silva, Fabregas? Of dan toch Pirlo, Cassano, Montelivio of die knettergekke maar bij momenten toch fenomenale Balotelli? Antwoord straks als Kiev en Oekraïne voor het laatst deze zomer in de schijnwerpers zullen staan.

In afwachting kijken we ook eens naar de nationale vrouwenteams van beide landen en daar stellen we vast dat Spanje zich net als vier jaar geleden voor de barrages van het EK heeft geplaatst. Spanje deed dat door verrassend thuis een punt te halen tegen de regerende Europese titelverdediger Duitsland en beter te doen dan Zwitserland, dat nochtans de barrages voor het WK 2011 had gehaald. In Spanje hoopt men nu wellicht om niet opnieuw op Nederland te stoten in de barrages op weg naar het EK in Zweden. Het Italiaanse nationale vrouwenteam hoeft zich van barrages niets aan te trekken. Het plaatste zich onder leiding van Antonio Cabrini, wereldkampioen in 1982, als eerste voor het EK 2013. In 2009 werd het in Finland nog in de kwartfinales uitgeschakeld door de latere winnaar Duitsland en op weg naar het WK 2011 in Duitsland sneuvelde het pas op de laatste horde, in de intercontinentale barragewedstrijd tegen de Verenigde Staten, de latere WK-finalist. Misschien kan het Belgische nationale vrouwenteam in augustus nog even oefenen tegen de Squadra Azzurine. Een betere test als laatste voorbereiding op de belangrijke en mogelijk beslissende (want er mag niet verloren worden) EK-kwalificatieinterland uit tegen Noorwegen op 15 september 2012 is nauwelijks denkbaar en wie weet is Spanje nadien in oktober misschien wel de tegenstander in de barrages op weg naar een eerste Belgische deelname ooit aan het EK Vrouwenvoetbal?

Volg de EK-finale 2012 in Kiev via:
http://www.uefa.com/uefaeuro/season=2012/matches/round=15175/match=
2003351/postmatch/report/index.html


en lees het laatste nieuws over het EK 2012 in Polen en Oekraïne via:
http://www.uefa.com/uefaeuro/news/index.html